معاويه براى ولىعهدى فرزندش ، پس از سخنانى درباره لياقت يزيد براى رسيدن به خلافت و تصدّى اين مقام ، حديثى يا احاديثى را از صحيح بُخارى « 1 » مبنى بر بيعت عبداللَّه بن عمر با يزيد آورده است و در ادامه مىگويد : فهذه الأخبار الصحاح كلّها تعطيك أنّ ابن عمر كان مسلّماً في أمر يزيد وأنّه بايع و عقد له والتزم ما التزم الناس ودخل فيما دخل فيه المسلمون ، وحرّم على نفسه و من إليه بعد ذلك أن يخرج على هذا أو ينقضه ، و ظهر لك أنّ من قال : إنّ معاوية كذب في قوله : بايع ابن عمر و لم يبايع وأنّ ابن عمر وأصحابه سئلوا فقالوا : لم نبايع . فقد كذب ، وقد صدق البخاري في روايته قول معاوية على المنبر : إنّ ابن عمر قد بايع ؛ اين احاديث مىرساند كه ابن عمر تابع خلافت يزيد بوده و ولايت او را پذيرفته و با او بيعت كرده و به خلافت يزيد به همان كيفيتى كه مردم ملتزم بودند ، ملتزم شده و با اين بيعت در آن‌چه مسلمانان بر آن بودند داخل شد . علاوه بر اين ، بر خود ، فرزندان و يارانش مخالفت با يزيد را حرام نمود و بعد از آن معاويه بالاى منبر اعلام كرد : عبداللَّه بن عمر با يزيد بيعت كرده است و هر كس بگويد كه معاويه دروغ گفته است و عبداللَّه بن عمر با يزيد بيعت نكرده ، خود او دروغ‌گوست . بنابراين ، نخستين صحابى كه حكومت ، خلافت و ولايت يزيد به او مستند شد و قوام پيدا كرد ، عبداللَّه بن عمر است . ابن عربى مالكى مىافزايد : فإن قيل : كان يزيد خمّاراً . قلنا : لا يحلّ إلّابشاهدين ، فمن شهد بذلك عليه ؟ « 2 »

--> ( 1 ) . گفتنى است كه اهل سنّت دربارهء صحيح بُخارى مىگويند : « اصحّ الكتب بعد القرآن » . ( 2 ) . العواصم من القواصم : 209 - 211 .